Przez długi czas niestety, nie miałem czasu i pomysłu co ciekawego mógłbym tutaj zamieścić stąd pomysł na pomniejszy wpis podsumowujący ostatnie działania w związku z moją stroną.

Zapraszam do zapoznania się z dalszą częścią wpisu.

Ostatnie miesiące nie ukrywam były dla mnie dość napiętym okresem, w którym starałem się pogodzić życie prywatne, jak i prowadzenie pomniejszych projektów, co niestety wymusiło na mnie lekką zmianę w podejściu jakim prowadziłem do tej pory stronę danloona.nl.

Pierwsza zauważalna zmiana, to niestety kolejna zmiana silnika, gdzie wynieśliśmy się z xenForo na rzecz popularniejszego w naszym kraju Invision Community, myślę że będzie to zmiana na plus dla nas wszystkich. IC oferuje dużo przyjemniejszy i przejrzystszy interfejs w porównaniu do poprzednika, pisanie artykułów i wpisów, jest też dużo wygodniejsze.  

Przeprojektowałem również lekko układ działów na forum, oraz dział pobierania, tak aby również były przejrzystsze, dodatkowo dodałem dedykowaną podstronę, gdzie będzie można obejrzeć moje streamy, które mogę prowadzić od czasu do czasu. 

Kolejną nowością w związku z migracją na IC, jest dodanie Galerii, gdzie możemy zamieszczać jakieś ciekawie fotografie lub screenshoty, którymi chcemy się podzielić z resztą społeczności, mam nadzieję, że owa fukcjonalność się do czegoś przyda. 

Również dodałem dedykowaną stronę "O mnie", gdzie można się zapoznać troszkę bliżej z moją personą.

Forum w aktualnym stanie, również nie jest finalną iteracją tego, co chciałbym tutaj również dodać, stąd, może wyglądać na ubogie, ale małymi kroczkami rozbudujemy je w miarę możliwości.

Coż dajcie znać co sądzicie o wszystkich wprowadzonych zmianach, czego jeszcze byście potrzebowali, sekcja komentarzy jest dla was.

Zobacz cały wpis

Więc dzisiaj porozmawiamy sobie krótko o nachodzącym Windowsie Server 2025, zapraszam do wpisu.

Nadchodzący Windows Server 2025 co prawda nie wprowadza wiele nowości na polu technikaliów, zaledwie:

• Poziomy funkcjonalne dla domen i lasów Active Directory zostały zaktualizowane do poziomu 10, aby dostosować się do przeglądu architektury w Extensible Storage Engine, który rozszerza ogólny rozmiar stronicowania bazy danych do 32 768 stron i obejmuje użycie 64-bitowych identyfikatorów o długich wartościach, wraz z dodaniem nowych atrybutów do schematu Active Directory.
• Hotpatching, funkcja umożliwiająca stosowanie aktualizacji systemu w systemie na żywo bez konieczności ponownego uruchamiania, została rozszerzona o obsługę wszystkich odpowiednich wersji systemu Windows Server, zamiast ograniczać się do wybranych wersji, takich jak Datacenter: Azure Edition i Azure Stack HCI. Aktualizacje kompilacji za pośrednictwem usługi Windows Update (za pośrednictwem Unified Update Platform) są teraz obsługiwane; obejmuje to również aktualizacje wprowadzone za pośrednictwem programu Windows Insider Program. (nareszcie)
• Maszyny wirtualne obsługują teraz zarządzanie urządzeniami dyskretnymi, umożliwiając maszynie hosta przydzielanie jednostek przetwarzania grafiki do poszczególnych maszyn wirtualnych w przypadku dużych obciążeń. Partycjonowanie GPU zostało zaimplementowane w systemie operacyjnym, umożliwiając serwerom rezerwowanie pamięci dla jednego układu GPU w wielu maszynach wirtualnych jednocześnie w konfiguracji multi-GPU.
  Maszyny wirtualne generacji 1 (które opierają się na oprogramowaniu układowym systemu BIOS) zostały wycofane.
• Zoptymalizowano wydajność serwerów sieciowej pamięci masowej z dyskami NVMe 2.0 poprzez wprowadzenie inicjatora opartego na protokole TCP. Wprowadzono natywną obsługę kompresji danych w replikach pamięci masowej i w systemie plików ReFS, a do funkcji Storage Spaces dodano obsługę thin disk provisioning.
• Żądania uwierzytelnienia NTLM mogą być teraz ograniczane przez określony czas (za pomocą parametru Set-SmbServerConfiguration -InvalidAuthenticationDelayTimeInMs), jeśli użytkownik wyśle nieprawidłowe żądanie. Żądania Server Message Block są teraz domyślnie podpisywane we wszystkich wersjach systemu Windows, aby zapobiec atakom typu man-in-the-middle, a także dodano nowe zasady grupowe dla minimalnych i maksymalnych wersji SMB.
• W ramach procesu stopniowego wycofywania, protokół bezpieczeństwa NTLM został zastąpiony przez Kerberos, aby zapobiec dalszym przyszłym atakom typu pass the hash i SMBRelay na istniejące konta użytkowników. Nielokalne mailsloty (prymitywny mechanizm IPC) również zostały wycofane i są domyślnie wyłączone.
• Prawdopodobnie wyrównanie i powrót do starego wydawnictwa Windows tak aby Windows Server współdzielił gałąź z Windows LTSC.

kwestie nowości zaciągnąłem ze strony betawiki.net

Nie ukrywam, że miałem chęć również do popsucia trochę tego wydania Windows i sprawdzenia jak on będzie działał na niestandardowej konfiguracji, tym samym i nie wspieranej, przez kliencki odpowiednik.
Testy przeprowadzałem na zmodyfikowanym komputerze Dell Optiplex 980 z Xeonem X3430 16GB RAMu i Dyskiem HDD, bardzo pozytywnie zaskoczyło mnie to jak system sobie radził na tej konfiguracji.
Udało mi się uruchomić Hyper-V jak i również maszynę wirtualną w Hyper-V.

Ogólnie rzecz ujmując, jak na wersję beta z insidera, działało to dość dobrze, a tak poza tym ciężko tutaj wspomnieć coś nowego poza tym, że jest to kolejna iteracja systemu serwerowego Microsoftu. Napewno duży plus, to to, że działa to dalej na starym BIOSie i starym sprzęcie.

Myślę, że będzie to napewno bardziej dopracowany produkt niż poprzednie wydania Windows Server po 2016, ponieważ ten wygląda tak jakby Microsoft ponownie próbował nadać tożsamość swoim systemom chociażby, poprzez użycie innych tapet na systemie klienckim i serwerowym.

Dajcie znać co wy sądzicie o nadchodzącym Windows Server 2025.

Zobacz cały wpis

Postanowiłem się jednak odezwać, moja obietnica o nowych ciekawych wpisach trochę nie wypaliła co poradzić, nie mogłem wszystkiego w życiu przewidzieć. Chciałbym również wszystkie osoby, które od czasu do czasu tutaj zaglądały pozdrowić i powitać w nowym 2024 roku. 

Natomiast, przemyślałem też pewne aspekty i stronę w którą chciałbym nową odświeżoną wersję bloga pokierować, nie będę smarował tutaj jakiś cudów, ale postaram się nadal publikować w miarę treściwe i możliwie ciekawe wpisy.

W rok 2024 chciałbym również wejść z nową wersją strony opartą o silnik forum xenForo i zrezygnować z dotychczasowego WordPresa, pracę nad tą wersją strony zacząłem jeszcze gdzieś w lipcu 2023 roku, wtedy była ona jeszcze oparta o silnik WoltLab. Niestety ze względu na problemy z ilością dostępnego czasu musiałem do pracy nad tą wersją strony wrócić dopiero teraz w 2024 roku. W nową wersję strony włożyłem sporo pasji i serca, mimo, że i tak to jest już któraś iteracja mojej strony.

Dodatkowo chciałbym aby nowa wersja strony, była tworzona razem z wami, dlatego też wstępnie odpaliłem dość ubogie forum na którym będziemy mogli podyskutować o wspólnie interesujących nas tematach, a wy będziecie również mogli zaproponować pomysły i tematy na kolejne wpisy.

Domyślam się, że w przeciągu roku nieaktywności wszystko zdążyło trochę obumrzeć, ale myślę, że będzie jeszcze szansa aby to wszystko ożyło mimo lecących nieubłaganie lat, pierwotnie planowałem aby strona przypominała stare i lepsze w moim domyśle czasy, natomiast ząb czasu pokazał, że nie jest to do końca spójny i dobry kierunek, stąd też wyszła decyzja aby jednak spróbować swoich sił z nowszym silnikiem w tym przypadku xenForo. Zdaję sobie sprawę, że jest to silnik przeznaczony typowo do forów, ale przy dołożeniu trochę pracy, może być i bardzo ciekawym rozwiązaniem do prowadzenia bloga.

No cóż dziękuję Ci za przeczytanie tych wypocin i dotarcie do tego miejsca, możesz zagłosować w ankiecie i podzielić się opinią w komentarzu.
Myślę, że w tym roku postaram się opublikować coś więcej a jeśli nie, no cóż zawsze zapraszam do oglądania moich streamów non-commentary.

Zobacz cały wpis

Zobacz cały wpis

Hackintosh kombinacja słów hack i Macintosh, jest to nazwa komputera PC na którym jest uruchomiony system od Apple macOS.

Zacznijmy więc troszkę od historii… no więc gdy Apple zdecydowało się przejść w 2005 roku na procesory Intela x86 z PowerPC, musieli oni wykorzystać w tym celu oprogramowanie podobne do tego co jest w komputerach klasy PC. Ten ruch pozwolił na odnalezienie kilku sposobów na instalację systemu Apple na komputerach niepochodzących od Apple.
 

Więc jak to się zaczęło?

6 czerwca 2005 Apple ogłosiło plany przejścia na procesory Intel x86 na swojej konferencji WWDC i stworzyło prototypowego Maca bazującego na Intelu dla wybranych deweloperów kosztował on 999$ (odpowiednio $1,390$ na rok 2021). Odrazu podjęto próby uruchomienia Mac OS X na sprzęcie nie pochodzącym od Apple, ale programiści szybko natrafili na komunikaty o błędach gdzie wspominano, że konfiguracje PC będą nie wspieranie.

10 stycznia 2006 roku, Apple wydało Mac OS X 10.4.4 Tiger z obsługą pierwszych Maków bazujących na Intelu, iMaca i Macbooka Pro.

14 lutego 2006 roku pierwszy hackintosh ujrzał światło dzienne za sprawą programisty o nicku crg92, w ciagu kilku godzin Apple wydało aktualizacje 10.4.5, która została złamana w przeciągu dwóch tygodni.

Do wersji 10.4.8 wszystkie łatki przeznaczone dla Hackintosha korzystały z jądra systemu pochodzącego z 10.4.4, stety niestety nowsze wersje systemu wymagały nowszych wersji jądra systemowego.


 

Tak wyglądał pierwszy Mac oparty na procesorze Intela.

Dzięki pracy wielu użytkowników, udało się stworzyć dystrybucje do instalacji macOS na PC, najbardziej w tamtym okresie wyróżniała się dystrybucja stworzona przez JaS, następnie iATKOS, iDeneb. Dystrybucje potem wymarły gdzie zostały zastąpione nowymi bootloaderami i metodą instalacji typu Vanilla.

Dużo się zmieniało między wersjami i metodami stawiania Hackintosha największym kamieniem milowym pozostaje jednak Mac OS X 10.4, ze swojej pamięci mogę powiedzieć, że prawdziwe instalacje Vanilla zaczęły się gdzieś od 2009 z wyjściem Mac OS X 10.6 Snow Leopard.
 

Na czym to polega?

Proces budowy Hackintosha, polega na dobraniu odpowiedniego sprzętu do tego celu, płyty głównej, karty graficznej, dysków, zbliżonego do oficjalnego sprzętu Apple oraz oprogramowania.

Zadanie to nie jest zbyt proste ponieważ, macOS jest dość wybredny jeśli o sprzęt chodzi, w najnowszych wersjach macOS nie działają np. Karty nVidii lub zintegrowanie układy graficzne Intela od 11 generacji, a w jeszcze innych przypadkach karty intela potrafią sypać artefaktami.

Oficjalnie możemy uruchomić Hackintosha na procesorach do 10 generacji, nieoficjalnie dzięki społeczności możemy uruchomić Hackintosha nawet na procesorach 12 generacji, niestety z pewnymi ograniczeniami.

Dzisiaj sam proces instalacji jest troszkę prostszy niż kiedyś, musimy się zdecydować na boot loader, wersję systemu, kexty(odpowiednik sterowników z windows).

Na dzień dzisiejszy wyróżniamy dwa bootloadery:

• OpenCore – nowszy, o wiele bardziej przejrzysty i szybszy
• Clover – starszy, mniej przejrzysty, i troszkę wolniejszy, za to prostszy w konfiguracji

Są jeszcze takie mniej znane jak:

• Enoch, kontynuacja chameleona
• Osmosis
• Chameleon (osoby które stawiały Hackintosha na 10.5/10.6 będą go kojarzyć)

Warto zwrócić uwagę, że dzisiaj popularną metodą jest instalacja Vanilla, czyli instalacja czysta niezmodyfikowana, najczęściej instalator pobiera się za pomocą App Store na prawdziwym maku, lub z użyciem skryptów przeznaczonych do tego np. gibMacOS.

Z pewnych względów nie będę tutaj publikował jak przeprowadzić pełną instalacje Hackintosha, ze względu, że dla każdego ten proces może być inny a tym samym ciężko objąć wszystko jednym uniwersalnym poradnikiem.

Mogę natomiast polecić dokumentację ze strony Dortania, są tam opisane metody stawiania Hackintosha via OpenCore jak i również pod większość generacji procesorów Intela.
 

Dla kogo jest Hackintosh?

Szczerze powiedziawszy, jest to kwestia bardzo ciężka do rozwiązania, z jednej strony jest to fajna opcja żeby poznać i zrozumieć swój sprzęt, z drugiej strony ból dupska jeśli coś nie chce działac z nieznanego nam powodu.

Uważam, że Hackintosh jest bardziej dla osób, którym nie leży konfiguracja komputerów Apple lub ich cena, może również być to powód ze jednym nie leżał windows, tak jak na przykład mi.

Szczerze powiedziawszy postawiłem wiele Hackintoshy rożnymi metodami, i często gęsto jest to droga przez mękę jeśli coś w naszej specyfikacji nie będzie odpowiadało macOSowi, a mogą to być tak błache rzeczy jak dysk NVMe.

Ja używam Hackintosha od przynajmniej 6 lat, aktualnego Hackintosha mam postawionego na OpenCore , działa całkiem fajnie i stabilnie.

Na przestrzeni ostatnich lat popularność Hackintosha dość spadła, a to za sprawą przejścia Apple na swoje własne procesory Apple Silicon, oraz cen komponentów w ostatnich czasach, z czasem Hackintosh pewnie umrze za sprawą wygaszania wsparcia dla Intela.

Co do legalności takiego rozwiązania, jest to tak jakby szara strefa, tzn. jak używasz prywatnie to nic nie powinno się stać, ale jeśli w firmie no to już może być problem, ponieważ licencja Apple zabrania instalacji systemu macOS na komputerach innych niż te stworzone przez Apple.
 

Gdzie zaczerpnąć wiedzy?

Na ten moment w Polskim internecie możemy zaczerpnąć wiedzy w dwóch miejscach, które są jeszcze w miarę aktywne.
Jest to grupa na Facebooku o nazwie Hackintosh Polska jak i również ich strona.
Są jeszcze pomniejsze fora Polskie takie hamac.pl i hackintoh.com.pl.

Natomiast personalnie od siebie nie polecam korzystać z narzędzi tonymacosx86, uczą one złych nawyków i powodują to, że po każdej aktualizacji może się nam rozkraczyć system, sama strona jest bardzo dobrym źródłem informacji na temat hackintosha.

Dajcie znać co Wy sądzicie na temat hackintosha, i czy używacie albo używaliście?

Zobacz cały wpis

Pierwszym krokiem, który powinniśmy wykonać, będzie podłączenie się do VM na której zainstalowaliśmy nextCloud w poprzedniej części.
 

Instalacja REDISa i dodanie go do autostartu.

Następnie przechodzimy do instalacji usługi REDIS-a, w tym przypadku, ponownie korzystanie z REMI REPO.dnf module enable redis:remi-6.2
a następnie wykonujemy polecenie yum install -y redis && systemctl enable redis && systemctl restart redis
po wykonaniu powyższego polecenia, REDIS zostanie zainstalowany, dodany jako usługa autostartowa, oraz uruchomiony.
na potrzeby wpisu zakładam, że tylko nextCloud będzie korzystał z tej instancji REDISa, dlatego nie ma potrzeby wykonywania dodatkowej konfiguracji dla REDISa po stronie samego REDISa.
 

Tuning PHP-FPM, czyli jak zrobić aby PHP wykorzystywało poprawnie zasoby na naszej VMce?

W tym celu wchodzimy sobie na tą stronę.
Ustawiamy parametry wg. konfiguracji naszej VMki.
 

Tak to wygląda w moim przypadku.
Wyliczone wartości, wpisujemy do pliku /etc/php-fpm.d/www.conf
Zapisujemy plik i restartujemy php-fpm, komendą systemctl restart php-fpm
Voila, PHP-FPM z tuningowane.
 

Tuning opCache dla PHP

Ten etap, jest opcjonalny, zalecany jest tylko do dużych konfiguracji, gdzie będzie wielu użytkowników.

Przechodzimy do pliku /etc/php.d/10-opcache.ini
Szukamy linijki
opcache.save_comments powinna być ustawiona na 1 domyślnie, więc ją odkomentowywujemy.
Ta linijka usuwa komentarze z plików php w celu przyspieszenia ładowania i szybszego wykonywania skryptów.
następna linijka która nas interesuje to opcache.revalidate_freq, która to domyślnie będzie ustawiona na 2, i zakomentowana.

Odkomentowywujemy, następnie ustawiamy jej wartość na 60.
Możemy również ustawić tą linijkę na 0, wtedy wszystkie zmiany wprowadzone do pliku config.php w nextcloudzie, będą wymagały każdorazowego przeładowania php-fpm.
Zapisujemy plik i tak samo restartujemy php-fpm.
 

Konfiguracja nextCloud dla REDISa i przyjazne URL-e

Ostatnim krokiem, jaki będziemy musieli wykonać jest spięcie nextclouda z REDISem i poprawienie kilku niuansów, które się nam wyświetlały.
W tym kroku musimy otworzyć plik konfiguracji nextclouda.
Jeśli robiliśmy wszystko tak samo jak w poprzedniej części ścieżką do tego pliku będzie /var/www/html/config/config.php
Dopisujemy linijkę'default_phone_region' => 'PL',
w celu wybrania domyślnej lokalizacji dla numerów telefonu.
w celu dodania obsługi REDISA dopisujemy te linijki

'memcache.local' => '\\OC\\Memcache\\Redis',
'memcache.distributed' => '\\OC\\Memcache\\Redis',
'redis' =>
array (
'host' => '127.0.0.1',
'port' => 6379,
),
'memcache.locking' => '\\OC\\Memcache\\Redis',

Oraz aby mieć obsługę przyjaznych urli
'htaccess.RewriteBase' => '/',
Nasz plik powinien wyglądać mniej więcej tak:

Zapisujemy plik.
Teraz musimy odświeżyć konfiguracja .htaccess tak aby uzyskać przyjazne url-e w tym celu wykonujemy polecenie.sudo -u apache php /var/www/html/occ maintenance:update:htaccess
Po wykonaniu tego polecenia, przechodzimy do /settings/admin/overview na naszej instancji nextCloud.
Naszym oczom powinna się ukazać strona nie zawierająca błędów.

Ze względów oczywistych nie mamy jaki poprawić tutaj błędu dotyczącego braku SSLa, ale to już każdy musi we własnym zakresie ogarnąć.
To wszystko, dzięki temu mamy instancje nextCloud skonfigurowaną wg. wszystkich zaleceń producenta aplikacji tak aby ona działała poprawnie.
Dajcie znać czy chcielibyście część trzecią w której byśmy się skupili na wtyczkach do nextclouda.

Zobacz cały wpis

We wpisie nie jest opisana konfiguracja postfixa/sendmaila na potrzeby wysyłki maili.
Podstawą będzie stworzenie maszyny wirtualnej lub kontenera z dowolną dystrybucją GNU/Linuxa na potrzeby wpisu zostanie wykorzystany CentOS 8 Stream (Minimal) oraz decyzja jaką wersję nextClouda będziemy chcieli zainstalować.

Każda wersja ma inne wymagania odnośnie wersji PHP zalecanej do niej. 
Zajrzyj na LISTĘ WSPIERANYCH WERSJI NEXTCLOUD aby dowiedzieć się więcej na potrzeby wpisu skorzystamy z wersji 24.

Dla wersji 24 będziemy potrzebowali:

• Apache 2.4.x
• MariaDB 10.5.x
• PHP 8.0.x
• Dla mniejszego oporu, możemy również wyłączyć SELINUXa (co w tym wpisie zostało wykonane).

Przygotowanie środowiska

Jeśli już zdecydowaliśmy się na wersję przechodzimy do instalacji paczek w systemie potrzebnych do przygotowania środowiska.
Przełączmy wersję MariaDB na 10.5 w tym celu korzystamy z polecenia dnf module enable mariadb:10.5 i zatwierdzamy Y.
następnie wykonujemy polecenie yum install epel-release httpd mariadb mariadb-server wget -y w celu instalacji repo epela webservera Apache 2.4 i bazy MariaDB.
Po wykonaniu i zainstalowaniu paczek odpalamy i dodajemy do autostartu kilka usług poprzez użycie komendy systemctl enable httpd mariadb && systemctl restart httpd mariadb
Dodajemy do wyjątków na zaporze firewall usługi http i https w tym celu używamy komendy firewall-cmd --zone=public --add-service=http --add-service =https --permanent && firewall-cmd --reload
A następnie mysql_secure_installation w celu podstawowej konfiguracji serwera MariaDB, uzupełniamy hasło i większość rzeczy zostawiamy domyślnie.

(Opcjonalnie) W celu łatwiejszej administracji bazą danych z CLI tworzymy w katalogu /root plik o nazwie .my.cnf z zawartością:

[client]
user=root
password=nasze_haslo_do_roota

Dzięki temu zabiegowi nie będziemy musieli za każdym razem wpisywać hasła roota, gdy będziemy chcieli się dostać do bazy danych.

Następnie przejdziemy sobie do instalacji repozytorium REMI w celu uzyskania PHP w wersji 8.0.
W tym celu wykonujemy polecenie rpm -ivh http://rpms.remirepo.net/enterprise/remi-release-8.rpm
Następnie włączmy php z repozytorium remiego komendą dnf module enable php:remi-8.0(podczas zmiany tego ustawienia możemy zostać zapytani o klucze GPG na które wyrażamy zgodę).

Następnie instalujemy PHP8 z modułami, do tego używamy następującej komendy yum install php php-mysql php-gd php-dom php-mbstring php-json php-zip php-xml php-session php-process php-redis php-bz2 php-intl php-gmp php-bcmath php-exif php-imagick -y

Moduły dobrałem dla zalecanej instalacji w naszym wpisie, jeśli zajdzie potrzeba że będziesz potrzebował/a innych modułów możesz dopisać je doinstalować.
Po instalacji wykonujemy polecenie systemctl enable php-fpm && systemctl restart httpd php-fpm

Teraz możemy się upewnić, czy PHP ładuje się poprawnie poprzez stworzenie pliku pi.php w katalogu /var/www/html/pi.php z zawartością:

<?php
phpinfo();
?>

Podstawowy tuning środowiska na potrzeby nextCloud

Po instalacji wykonujemy drobny tuning środowiska, poprzez usunięcie pliku welcome.conf z /etc/httpd/conf.d/welcome.conf
Następnie w pliku /etc/httpd/conf/httpd.conf szukamy linijki AllowOverride dla katalogu /var/www/html i ustawiamy ją na All.
Na końcu pliku dodajemy linijkę Timeout 900

Zapisujemy i przechodzimy do pliku /etc/php.ini i szukamy linijki max_execution_time i ustawiamy ją na 900
następnie szukamy memory_limit i ustawiamy ją na 512M
następnie szukamy post_max_size i ustawiamy ją na 1G
tak samo dla upload_max_filesize

Zapisujemy pliki i wykonujemy komendę systemctl restart httpd php-fpm
Ustawianie Timeoutow może niebyć koniecznie w przypadku szybszych serwerów.

Prawidłowo zainstalowane PHP 8.0 powinno wyglądać tak jak na powyższym zrzucie ekranu.
Możemy w takim razie przejść do przygotowywania bazy danych pod nextclouda, w tym celu wchodzimy do CLI MariaDB używając komendy mysql.

Tworzymy bazę danych o nazwie nextcloud korzystając z polecenia CREATE DATABASE nextcloud;
Następnie tworzymy użytkownika do tej bazy korzystając z polecenia CREATE USER 'nextcloud'@'localhost' IDENTIFIED BY 'mojetajnehaslo123';
Musimy również nadać uprawnienia nowo stworzonemu użytkownikowi do bazy nextcloud, w tym celu używamy polecenia
GRANT SELECT, INSERT, UPDATE, DELETE, CREATE, INDEX, DROP, ALTER, CREATE TEMPORARY TABLES, LOCK TABLES ON nextcloud.* TO 'nextcloud'@'localhost';

Po wykonaniu powyższych czynności możemy opuścić CLI MariaDB korzystając z polecenia exit.

Instalacja nextCloud

Możemy w takim razie przejść do instalacji nextclouda, w tym celu pobieramy plik setup-next cloud.php ze strony nextcloud, pobieramy go do katalogu /var/www/html/setup-nextcloud.php.
Następnie nie uruchamiamy jeszcze instalatora w przeglądarce, musimy z edytować plik setup-nextcloud.php w celu wybrania wersji 24, domyślnie jest pobierana zawsze najnowsza.
W tym celu korzystamy z naszego ulubionego edytora i szukamy linijki define(‚NC_VERSION’, ‚latest’); i zmieniamy latest na latest-24, następnie zapisujemy i możemy wykonać plik w przeglądarce.

Niestety po kliknięciu Next dostaniemy błąd o braku możliwości zapisu w celu naprawy wykonujemy polecenie chown -R apache. /var/www/html
Polecenie zmienia właściciela katalogu, na apache.
Teraz możemy wrócić i załadować instalator ponownie, tym razem zostaniemy zapytani o wskazanie ścieżki której będziemy chcieli użyć do instalacji nextcloud, w naszym przypadku będzie to porostu kropka.
Po chwili oczekiwania powinniśmy zostać przywitani informacją że instalacja się powiodła.
Następnym ekranem będzie konfiguracja konta administratora i bazy danych, wypełniamy pola według kroków, które poczyniliśmy wcześniej, następnie klikamy zakończ instalację, tutaj po dłuższej chwili powinien nas przywitać ekran instalacji dodatkowych modułów do nextcloud, wedle uznania możemy je zainstalować lub nie. We wpisie pominiemy instalację tych dodatkowych modułów w tym przypadku klikamy przycisk Anuluj.

Zamykamy okienko używając X, klikamy na swój awatar, i przechodzimy do ustawień, następnie do sekcji Przegląd.

W sekcji przegląd przywita nas kilka problemów, które będziemy rozwiązywać w dalszej części wpisu.
Możesz sobie pogratulować poprawnej instalacji nextCloud oraz zacząć korzystać z podstawowych funkcji nextCoud.
W następnej części wpisu zajmiemy się konfiguracją REDISa czyli Pamięci Podręcznej oraz tuningiem PHP-FPM na potrzeby nextCloud.

Zobacz cały wpis

Nie zalecam stosowania tej metody na serwerach z dużą ilością VM-ek, ponieważ może jednak zaburzyć to stabilność takich serwerów, zalecam jednak przetestowanie we własnym zakresie.

Najpierw przejdźmy do weryfikacji aktualnej alokacji pamięci dla ZFS.
Możemy do tego użyć komendy arc_summary.

Interesuje nas kategoria ARC size (current). 

W drobnym uproszczeniu rozwinę najbardziej interesujące nas opcje.

• Min size (hard limit) – jest to limit początkowy, który będzie rezerwowany przez ZFS na początku uruchomienia systemu.
• Max size (high water) – jest to limit maksymalny pamięci, który będzie mógł wykorzystać ZFS w moim przypadku ustawiłem na 2GB.

Aby ustawić limity pamięci dla ZFS musimy stworzyć plik dla modprobe /etc/modprobe.d/zfs.conf
Jako zawartość pliku wpisujemy

options zfs zfs_arc_min=268435456 options zfs zfs_arc_max=2147483648

Wartości są podane w bajtach, należy sobie je wyliczyć samemu w moim przypadku jest to 256MB i 2GB.

Po zapisaniu pliku wpisujemy:

update-initramfs -u

Zobacz cały wpis

Zobacz cały wpis